Öykülerim

Vaveyla

By on Aralık 20, 2020

Gün bitmek üzere… Yağmur henüz dinmiş, denizin dalgaları kabarmış. Yamacımızdaki orman, sakladığı tüm güzel kokularını ayyuka çıkarmış.

Kayığa biniyoruz. Kayık eski, küreklerin suya değen kısımları küflü. Üç kişiyiz. Omzumdaki görünmez kuzgunumu saymazsak elbette. Ben otuz beşimdeyim. Kuzgunum üç yıldır benimle. Siyah uzun saçlarım; onun sığınağı. Sakallarım yuvası. Yalnız kaldığım her an kulağıma bir şeyler fısıldıyor ve beni hep yalnız sanıyor.

Tam karşımda oturan kişi ile henüz tanışıyoruz. Yirmili yaşların son deminde. Gözlerinde belirgin bir hüzün. Kısa, kumral saçları var. Yüz kemikleri alabildiğine zarif. İki elinin incecik parmaklarını birbirine geçiriyor. Boynunda puantiyeli bir fular. Yüzünde fondöten. Anlıyorum. Onun da benim kuzgunum gibi bir görünmezi var; içindeki kadını saklıyor.

Continue Reading