Gaye Keskin

Çizerek geçen hayatımdaki rotayı, kaleme kırdığımdan beri yazıyorum...
Öykülerim

Kökler ve Dallar

By on Mayıs 21, 2020

Karanlık çökünce, bazı kenar mahalle parklarında çocuk seslerinin yerini, kimsesiz, kimliksiz ya da yok sayılan insanların küfürleri alır. Son kuruşlarını saydıkları biralarının köpükleri ağızlarında dağılırken, sövdükleri geçmiş zaman insanlarıdır. Yanı başlarından geçerken, pek az kişi, onlara bakmaya cesaret eder. Sanki bakışları buluştuğunda, boyunları bıçakla incecik oyulacak ya da bacakları zorla aralanacak gibi hissederler. Kimisi haklıdır. Delik ceplerini yalnızlıkla dolduran bu adamların bazıları azılıdır. Ama kimisi haksızdır. Kaybettikleri çocukluklarını, sessiz parkın köşelerinde kovalayanlar da vardır.

Ve karanlık dinince, boş bira kutularının yanında, birkaç karga ve sokak köpekleri parktaki görevi devralır. Yine de bazı parklar, bugün ki gibi, cesetlerle uyanır…

* * *

Continue Reading

Öykülerim

Rupicola’nın Yolculuğu – Pompei

By on Mayıs 10, 2020

Toledo Caddesi’ni adımlayarak, Dante Meydanı’na varıyorum.

Şehrin puslu rüzgârı, sarısı çirkinleşmiş saçlarımı yalayarak, boynumu okşuyor. Yaşadığım anın sarhoşluğuyla, ilk kez dokunulmuş bir genç kız kıvamında gülümsüyorum.

Pembe spor ayakkabılarımın tabanları, zeminde hızla akarken, kapüşonu kürklü, turuncu, şişme montumun altında kalan bedenimin, zıngırdayışını duyuyorum. Soğuk hava, sanki bulduğu tüm boşluklardan bedenime doluyor, ürperiyorum.

Kollarımı gövdeme daha çok sardığımda, boynumda asılı duran fotoğraf makinesinin sert yüzeyi, vücuduma basınç yapıyor. Varlığını hatırlatan eski makineye bakıp, adımlarımı hızlandırıyorum.

Gişenin önündeki kalabalığa karışırken, Napoli Müzesi’nin davetkâr duran dış yüzeyini izliyorum. Sanki beni çağırıyor. Hızla içeri girmek için, delice bir istek duyuyorum. Allak bullak oluyorum.

Continue Reading